У гэтай замерзлай пустыні думак і снегу ты прачынаешся ў цішыні настолькі шырокай, што здаецца, быццам яна падслухоўвае цябе. Пейзаж цягнецца бясконца, усе напрамкі аднолькавыя, кожны цень — водгулле тваіх ваганняў. Ты пачынаеш ісці — не таму, што ведаеш, куды ісці, а таму, што стаяць на месцы — гэта як здацца самому холаду.